از متن کتاب:
یک دختر بیست و سه ساله الجزایری مامور ارتباط جبهه نجات ملی الجزایر، از طرف نظامیان فرانسوی مورد توقیف غیرقانونی و شکنجه قرار گرفت و با یک بطری باو تجاوز کردند، تمام این حرفها معمولی مبتذل است. از سال ۱۹۵۴ تاکنون همه ما شرکای جرم کشتار دستجمعی فجیعی هستیم که بنام سرکوبی اغتشاش و سپس تحت عنوان بر قراری صلح و آرامش بیش از یک ملیون نفر انسان را قربانی کرده است.
مردها، زنان، پیرها و کودکان در کشاکش «موش کشی ها» (موش لقبی است که عناصر ارتجاعی فرانسه به مسلمانان انقلابی الجزایر داده اند) سینه هاشان را تکه های بمب و خمپاره سوراخ کرده، زنده زنده در دهکده ها سوخته اند، کتک خورده اند، خفه شده اند، شکم هایشان دریده شده و به شهادت رسیده اند، چه قبیله هایی که تا آخرین نفر به کام گرسنگی و سرما افتادند و آماج ضربت گلوله گردیده اند. در مراکز اسارت دسته جمعی که در واقع اردوگاههای مرگ هستند با امراض واگیر و مهلک دسته جمعی به گور رفته اند، نوبت به نوبت و یدک وار به گماشتگی قشون های متشخص فرانسوی درآمده اند و هنوز هم در همین اردوگاههای مرگ بیش از پانصدهزار مسلمان الجزایری دقایق واپسین زندگی را می گذرانند...