مقدمه:
برای من که نه سخنور هستم و نه نویسنده، فکر کردن به اینکه سخنم را چگونه و از کجا آغاز کنم، خیلی سخت است. نوشتن این چند سطر از میانه سال ۱۳۹۹ مد نظرم بوده؛ ولی به خاطر ترس از نوع نگاه و قضاوت های دیگران دست در نوشتن نبرده ام تا اینکه بالاخره در زمستان ۱۴۰۲ دل به دریا زدم و ترس را کنار گذاشتم و نوشتن را با امید به خویشتنداری خوانندگان شروع کردم.
زندگی پر از چالشها لحظات و تجربیات تلخ، شیرین و گاهی شگفت انگیز است که برای هر کدام از ما یک سفر منحصر به فرد را شکل می دهند. در بین آن همه گاهی ما شاهد رخدادهایی هستیم که مسیر زندگی مان را به طور ناگهانی تغییر میدهند؛ باری در سراشیبی سقوط قرار داده و ناگهان در کمال ناباوری در پی یکی از عجیبترین اتفاقات، مسیر دیگری در زندگی پیش روی ما قرار می گیرد. تا هدفی در پیش دید ما نباشد، نگاه به چند و چون اتفاقات زندگی و شگفتیهای آن به درستی مقدور نبوده، مفهومی نداشته یا دست کم پذیرش ناملایمتها و سختیهای آن سخت خواهد بود.
در این نوشته من دنبال جلب توجه یا ترحم یا چیز دیگری از کسی نبوده و نیستم؛ فقط شما را به یک سفر ساده و کوتاه در دنیای سرگذشت خودم دعوت می کنم. زندگی و رخدادهای آن گاهی سخت به نظر می رسند؛ اما دلیل نوشتن برای من بیان سختیها نیست، بلکه اشاراتی به کوشش و تلاشهای من است که شاید گاهی همراه با بی برنامگی بوده ولی باورم بر این است که ناملایمت ها و روی سخت زندگی، عموماً متاثر از رفتارهای دیگران است. هر چند صاحب اختیار به حساب می آییم؛ ولی جبر زمانه آثار پررنگی در زندگی ما دارد.
من در جست وجوی معنا رشد و شگفتیهای زندگی به این تجربیات دست یافته ام؛ تلخ و شیرین، خوب و بد همگی تجربیات مبتنی بر واقعیت است که شاید در نقل رخدادها اندکی زمان وقوع و تقدم و تاخر آن به دلیل اینکه در طول زندگی هیچ وقت مطلبی از زندگی روزمره را یادداشت نکرده ام و در مدد گرفتن از حافظه ممکن است دچار اشتباه زمانی شده باشم؛ اما شک نکنید چیزی زائیده ذهن و تخیلات من نیست. شما نیز با من بیایید؛ نگاه کنید؛ بایستید و بیندیشید شاید به ارزش و لطف زندگی بیشتر از قبل پی ببرید یا طور دیگری به تحولات بنگرید.