بخشی از کتاب بهشت گمشده:
«از همان ابتدا که شیطان از آنجا که به اعماق نابودی پرتاب شده بود، به اطراف نگریست، جهانی از رنج و عذاب را دید، زندانی وحشتناک که همچون کوره‌ای عظیم می‌سوخت، اما از آن شعله‌ها هیچ نوری برنمی‌خاست؛ تنها تاریکی قابل رویت بود که تصاویری از غم و اندوه را آشکار می‌کرد، سرزمین‌های غم‌انگیز، سایه‌های دردناک، جایی که نه آرامش و نه آسایشی یافت می‌شد، جایی که امید، که به همه جا سر می‌کشد، هرگز نمی‌آمد؛ جایی که شکنجه بی‌پایان بود و آتشی سیری‌ناپذیر با گوگرد بی‌پایان تغذیه می‌شد، چنین مکانی را عدالت ابدی برای یاغیان آماده کرده بود.
در آنجا، همراه با یارانش، فرشتگان سقوط کرده، غرق در سیلاب‌های آتشین و گرداب‌های مذاب، می‌غلتید. شیطان که زمانی در خوشبختی و شکوه، با جامه‌ای از نور درخشان، در میان فرشتگان برتر بهشت می‌درخشید، اکنون بیش از همراهانش در عذاب بود؛ با این حال، هنوز غرور و جاه‌طلبی‌اش پابرجا بود. اگرچه چهره‌اش از رعد و برق خشم الهی سوخته و پژمرده شده بود، و غم و کینه عمیقی در آن نقش بسته بود، اما هنوز می‌شد شکوه از دست رفته‌اش را در او دید، همچون شاهزاده‌ای سقوط کرده که هنوز عظمت پیشین در او پیداست.»