بخشی از کتاب روانی آمریکایی:
«من در رستوران Pastels نشسته‌ام، در حال نوشیدن شامپاین J&B در یخ، و مشغول مطالعه منوی جدید که میگوی تایگر با سس عسل و خردل و سوپ جو دوسر با میوه خشک را پیشنهاد می‌دهد. مک‌درموت روبروی من نشسته و با تلفن همراهش مشغول صحبت درباره یک معامله جدید است. او کت و شلوار مخمل راه‌راه ریچارد جیمز پوشیده با پیراهن نخی بروکس برادرز. من هم کت و شلوار والنتینوی مشکی کلاسیک پوشیده‌ام با پیراهن سفید و کراوات راه‌راه رابرت تالبوت. همه چیز کاملاً عادی به نظر می‌رسد، اما من نمی‌توانم تمرکز کنم چون مدام به فکر آن چیزی هستم که دیشب در آپارتمانم اتفاق افتاد.
امروز صبح، وقتی داشتم صورتم را با ماسک نعنایی پاک می‌کردم، به این فکر می‌کردم که چطور می‌توانم این ظاهر بی‌نقص را حفظ کنم در حالی که درونم در حال فروپاشی است. من برنامه روزانه مراقبت از پوستم را به دقت انجام می‌دهم - ماسک یخ، لوسیون پاک‌کننده عمیق پوست، لوسیون ضد پیری هانی آلموند - اما هیچ کدام از اینها نمی‌تواند آن تاریکی درونم را پاک کند. اما مهم نیست، چون اینجا در وال استریت، تا زمانی که کارت اعتباری American Express Platinum داشته باشی و رزرو میز در Dorsia، کسی به درون تو اهمیتی نمی‌دهد.»