بخشی از کتاب جین ایر:
«در آن صبح پاییزی هیچ امکان پیاده‌روی وجود نداشت. از صبح تا ظهر باران بی‌وقفه می‌بارید و هوای مه‌آلود و سرد، ما را در کتابخانه محبوس کرده بود؛ جایی که خانم رید معمولاً وقتی تنها بود، صبح‌ها را در آن می‌گذراند. او آنجا روی کاناپه کنار شومینه نشسته بود، با کوسن‌هایی که او را احاطه کرده بودند. فرزندان عزیزش، جان، الیزا و جورجیانا هم دور او جمع شده بودند. آنها نه مشغول بازی بودند و نه حرف می‌زدند. سکوت عمیقی حاکم بود؛ سکوتی که تنها با صدای باران و باد شکسته می‌شد. من هم آنجا بودم، اما درست مثل همیشه، خانم رید مرا از دایره خانوادگی‌شان دور نگه داشته بود. طوری که حتی پرده‌ای بلند قرمز، میان من و آنها حائل شده بود.
من از این جدایی خوشحال بودم. پشت آن پرده، احساس امنیت می‌کردم و می‌توانستم در دنیای خود غرق شوم. در دست راستم کتاب «تاریخ پرندگان بریتانیا» بیوئیک را نگه داشته بودم. به تصاویر آن خیره شده بودم و هر صفحه داستانی برایم داشت. درباره سواحل دوردست نروژ، جایی که دریای شمال با امواج خروشانش به صخره‌های عریان برخورد می‌کند؛ درباره جزایر متروک و غم‌انگیز اسکاتلند، جایی که مرغان دریایی در آشیانه‌های خود تخم می‌گذارند؛ درباره سواحل سرد و مه‌آلود لاپلند، یخ‌های قطبی و برف‌های ابدی. هر تصویر با کلماتی ساده اما پرمعنا، داستانی در ذهنم می‌ساخت که برای من واقعی‌تر از زندگی در عمارت گیتسهد بود.»