بخشی از کتاب مدارس خلاق:
«آموزش و پرورش تنها به معنای آماده کردن دانش‌آموزان برای امتحانات نیست. آموزش واقعی باید به پرورش کامل شخصیت انسان‌ها بپردازد. متاسفانه بسیاری از نظام‌های آموزشی امروز چنان درگیر استانداردسازی و آزمون‌های سراسری شده‌اند که هدف اصلی آموزش را فراموش کرده‌اند. وقتی فقط بر نمرات و رتبه‌بندی تمرکز می‌کنیم، شور و اشتیاق یادگیری را در دانش‌آموزان از بین می‌بریم. آنها به جای کشف دنیای اطراف خود با کنجکاوی و خلاقیت، تبدیل به ماشین‌هایی برای حفظ کردن اطلاعات می‌شوند. باید بپذیریم که هر کودک استعدادها و علایق منحصر به فردی دارد، و نظام آموزشی موفق نظامی است که این تفاوت‌ها را نه تنها می‌پذیرد، بلکه آنها را تقویت می‌کند.
تغییر نظام آموزشی نیازمند همکاری همه ذینفعان است: معلمان، مدیران، والدین، سیاستگذاران و خود دانش‌آموزان. این تغییر نمی‌تواند صرفاً از بالا به پایین تحمیل شود؛ بلکه باید از درون جوامع محلی و کلاس‌های درس آغاز شود. معلمان نقش کلیدی در این تحول دارند، اما آنها نیز نیازمند حمایت و آزادی عمل هستند تا بتوانند روش‌های نوآورانه را به کار گیرند. مدارس پیشرو در سراسر جهان نشان داده‌اند که وقتی محیط آموزشی بر اساس اعتماد، احترام و کنجکاوی شکل می‌گیرد، دانش‌آموزان نه تنها در آزمون‌ها موفق می‌شوند، بلکه مهارت‌های حیاتی مانند تفکر انتقادی، حل مسئله، کار گروهی و خلاقیت را نیز می‌آموزند، مهارت‌هایی که برای موفقیت در دنیای پیچیده امروز ضروری هستند.»