بخشی از کتاب ژنوم:
«ژن‌ها نه تنها سازنده‌های بدن ما هستند، بلکه حامل تاریخی طولانی از گذشته‌ای دور نیز می‌باشند. در هر سلول از بدن ما، رشته‌های طویل DNA حاوی دستورالعمل‌هایی هستند که طی میلیون‌ها سال تکامل شکل گرفته‌اند. هر تغییر کوچک، هر جهش، هر انتخاب طبیعی که در طول نسل‌های بی‌شمار رخ داده، امروز در قالب کدهای شیمیایی در درون ما ثبت شده است. ما کتابخانه‌ای زنده از تاریخ تکامل هستیم. برخی از ژن‌های ما با آنچه در ماهی‌ها، کرم‌ها و حتی باکتری‌ها یافت می‌شود، مشترک است – گواهی بر رابطه عمیق همه موجودات زنده روی این سیاره. وقتی به ژنوم خود نگاه می‌کنیم، در واقع به آینه‌ای می‌نگریم که نه تنها تصویر خودمان، بلکه بازتابی از تمام گذشته زیستی زمین را در آن می‌بینیم. شاید شگفت‌انگیزترین کشف در مطالعه ژنوم انسان این باشد که ما چقدر با سایر گونه‌ها مشترک هستیم، و چه تعداد اندکی از ژن‌ها – تنها مشتی از سه میلیارد جفت باز DNA ما – آنچه را که ما را منحصر به فرد می‌سازد، تعیین می‌کنند.
اما ژنوم ما تنها یک کتاب تاریخ نیست؛ بلکه کتابی پویا و در حال تغییر است که همچنان در حال نوشته شدن است. هر نسل جدید، صفحه‌ای تازه به این کتاب می‌افزاید. انتخاب طبیعی هنوز بر ما عمل می‌کند، هرچند شکل آن تغییر کرده است. اکنون ما قدرت دستکاری در این کتاب را نیز به دست آورده‌ایم، قدرتی که می‌تواند نگران‌کننده و در عین حال امیدبخش باشد. با پیشرفت تکنولوژی‌های ویرایش ژن مانند CRISPR، این امکان برای ما فراهم شده که نه تنها ژنوم خود را بخوانیم، بلکه آن را تغییر دهیم. این بدان معناست که ما اکنون می‌توانیم بیماری‌های ژنتیکی را که نسل‌ها انسان‌ها را رنج داده‌اند، درمان کنیم. اما همزمان، این قدرت سوالات اخلاقی عمیقی را مطرح می‌کند: آیا ما حق داریم ژنوم نسل‌های آینده را طراحی کنیم؟ آیا ما می‌توانیم بین درمان بیماری‌ها و بهبود ویژگی‌های انسانی مرزی قائل شویم؟ آیا ما آماده‌ایم تا مسئولیت هدایت مسیر تکاملی گونه خود را به عهده بگیریم؟ ژنوم ما تنها یک مجموعه از دستورالعمل‌های بیولوژیکی نیست؛ بلکه آینه‌ای است که در آن عمیق‌ترین سوالات درباره هویت، سرنوشت و مسئولیت ما منعکس می‌شود.»