بخشی از کتاب دوپامین: مولکول اشتیاق:
«دوپامین درباره‌ی «انتظار» است، نه «رضایت». این ماده از امکان‌ها تغذیه می‌کند، نه از داشته‌ها. وقتی چیزی را می‌خواهیم، دوپامین ترشح می‌شود و ما را به سمت عمل و تلاش سوق می‌دهد. اما به‌محض این‌که به خواسته‌مان می‌رسیم، سطح دوپامین کاهش می‌یابد. به همین دلیل است که گاهی «دنبال کردن» چیزی هیجان‌انگیزتر از «رسیدن» به آن است. مولکولِ «بیشتر» به داشتن علاقه‌ای ندارد؛ فقط به رسیدن فکر می‌کند. این همان شمشیر دولبه‌ی پیشرفت است. از یک سو باعث نوآوری و جاه‌طلبی می‌شود، و از سوی دیگر بی‌قراری و نارضایتی دائمی ایجاد می‌کند.
به عشق فکر کنید: در مراحل ابتدایی، دوپامین مغز را از هیجان و شوق لبریز می‌کند. ما شریک‌مان را ایده‌آل می‌بینیم، مدام به آینده فکر می‌کنیم و با احتمال‌ها زندگی می‌کنیم. اما وقتی رابطه جلو می‌رود، مواد شیمیایی دیگری در مغز فعال می‌شوند، موادی که باعث پیوند، امنیت و پایداری می‌شوند. اگر کاهش هیجانِ دوپامینی را با پایان عشق اشتباه بگیریم، ممکن است رابطه‌ای عمیق و واقعی را به خاطر هیجان‌طلبیِ دوباره رها کنیم. درک نقش دوپامین به ما کمک می‌کند تا با آگاهی بیشتری از این تغییرات عبور کنیم.»