بخشی از کتاب نامیرا:
«هیچ درمانی برای این واقعیت وجود ندارد که برخی انسان‌ها «قابل صرف‌نظر کردن» تلقی می‌شوند. هیچ شیمی‌درمانی‌ای ساختارهایی را از میان نمی‌برد که باعث می‌شوند برخی زندگی‌ها ارزش سوگواری داشته باشند و برخی نه. درد بیماری، دردی است افزوده بر رنج زیستن در جهانی که به‌طرزی بی‌نقص، مشخص می‌کند چه کسی سزاوار رنج کشیدن است و چه کسی نه.
بیمار بودن در دل تمدنی که بیماری را یا شکست اخلاقی می‌داند، یا درسی برای آموختن، یا جنگی برای پیروزی، چگونه است؟ چطور می‌توان در دل بیماری دوام آورد وقتی همه استعاره‌هایی که به تو می‌دهند، خشن، پاک‌کننده و ساکت‌کننده‌اند؟ من نمی‌خواستم قهرمان باشم. فقط نمی‌خواستم بمیرم.
سرمایه‌داری جایی برای کسانی که نمی‌توانند کار کنند در نظر نگرفته است. در منطق این نظام، بیمار بودن یعنی بی‌مصرف بودن، و بی‌مصرف بودن یعنی بی‌ارزش بودن. بیماری فقط یک وضعیت پزشکی نیست، بلکه نوعی تبعید اجتماعی است. از فرد بیمار انتظار می‌رود در سکوت به درمان برود، شاکر باشد، کم‌هزینه بماند و اگر لازم شد، بمیرد، بی‌آنکه برای دیگران مزاحمت زیادی ایجاد کند.»