بخشی از کتاب اوتیسم:
«کودکانی که مبتلا به اوتیسم هستند، صرفاً کودکانی با رفتارهای عجیب و غریب نیستند. ذهن آن‌ها به‌طور اساسی به شکلی متفاوت کار می‌کند. برخلاف کودکانی که به‌طور طبیعی رشد می‌کنند، آن‌ها ممکن است علاقه‌ی چندانی به دیگران نشان ندهند، به‌ندرت وارد بازی‌های تخیلی شوند و اغلب وقتی ناراحت هستند. به‌دنبال دلداری گرفتن نباشند. این تفاوت‌ها نتیجه‌ی تربیت نادرست یا تجربه‌ی ضربه‌های روحی نیست، بلکه ناشی از نحوه‌ی عملکرد مغز آن‌هاست. چالش اصلی اینجاست که چطور ممکن است فردی در برخی زمینه‌ها مانند حل معما باهوش باشد، اما هم‌زمان نتواند نشانه‌های اجتماعی را درک کند یا متوجه دیدگاه دیگران نشود. اوتیسم یک ویژگی یکدست و یک‌شکل نیست، بلکه طیفی گسترده دارد با نمودها و توانایی‌های بسیار متنوع.
اوتیسم ما را وادار می‌کند تا باورهایمان درباره‌ی انسان‌بودن را دوباره بررسی کنیم. این پدیده پرسش‌های بنیادی درباره‌ی آگاهی، همدلی و ارتباط مطرح می‌کند. این‌که برخی افراد ممکن است از افکار و احساسات دیگران بی‌خبر باشند، ما را وادار می‌کند تا درباره‌ی دنیای ذهنی خودمان هم تامل کنیم. مطالعه‌ی اوتیسم به روشن‌تر شدن مفهوم «نظریه ذهن» کمک کرده است؛ یعنی توانایی نسبت‌دادن فکر و احساس به دیگران، که در افراد اوتیست ممکن است به‌صورت ناقص یا غایب باشد. شناخت اوتیسم فقط به کمک به افراد متفاوت محدود نمی‌شود، بلکه راهی است برای کشف ساختارهای عمیق ذهن انسان.»