بخشی از کتاب زنان بیمار:
«در اروپای اوایل دوران مدرن، سوء‌ظن شدیدی پیرامون بدن و ذهن زنانه وجود داشت، به‌ویژه در مورد این‌که ممکن است از مسیر طبیعی منحرف شود. حتی وقتی زنان به جادوگری متهم نمی‌شدند، خیال‌پردازی‌های تاثیرپذیر و رحم‌های «فاسدشدنی»‌شان اغلب به‌عنوان ابزارهایی برای انحراف و فساد اخلاقی شناخته می‌شد. اما بسیاری از پزشکان باور داشتند که دخالت زنان در اتفاقات عجیب و غیرقابل‌توضیح، بیشتر مسئله‌ای پزشکی بود تا جادویی. همزمان با اوج‌گیری دادگاه‌های جادوگری، نوعی فرهنگ کنجکاوی پزشکی پیرامون عملکرد درونی اندام‌ها و سیستم‌های بدنی زنان شکل گرفت. پزشکان برای تثبیت جایگاه خود به‌عنوان متخصصان دانش جدید فیزیولوژی زنانه، نظریه‌های تازه‌ای درباره واقعیت‌های مادی رحم ارائه دادند.
در طی قرون متمادی، رحم تجسمی از پارادوکسی پیچیده بود: زن‌بودن و زنانگی. از یک سو، رحم نشانه‌ی نقش مقدس زن در آفرینش بود. اما از سوی دیگر، به‌چیزی آشوب‌گر و غیرقابل‌کنترل تشبیه می‌شد که مدام بیماری‌هایی را پدید می‌آورد و نظم جسمی و روانی مطلوب زنان را بر هم می‌زد. پزشکانی که در حوزه‌ی «بیماری‌های زنان» فعالیت می‌کردند، دست‌کم تلاش داشتند تا با تبیین آنچه ممکن بود در زیر پوست زن رخ دهد، نوری از عقلانیت بر تاریکی خرافات بیفکنند. با این حال، انگیزه‌ی پزشکانی مانند ادوارد جوردن چندان فمینیستی نبود. با این‌که او طرفدار حقوق زنان نبود، اما با سایر پزشکان این دیدگاه را شریک بود که رحم بیمار می‌تواند تاثیری «هولناک و هیولاوار» بر سلامت زنان داشته باشد.»