بخشی از کتاب واژن:
«ما معمولاً درباره اسپرم، آلت تناسلی مردانه و لذت جنسی مردان آموزش می‌بینیم، اما درباره ولو، کلیتوریس یا ترشحات واژن چیزی یاد نمی‌گیریم. درباره قاعدگی چیز زیادی نمی‌دانیم، درباره واقعیت زایمان هم همین‌طور. آموزشی که در مدرسه، رسانه‌ها یا از والدین دریافت می‌کنیم، مردمحور و آکنده از شرم است. دخترها و زنان در حالی بزرگ می‌شوند که احساس می‌کنند بدنشان رازآلود و مسئله‌دار است. این ناآگاهی تصادفی نیست؛ فرهنگی است. این نادانی برنامه‌ریزی‌شده، حفظ‌شده و با سکوت تقویت شده است.
آموزش دوباره یعنی روبه‌رو شدن با این ناآگاهی، شکستن این سکوت. یعنی گفتن واژه‌ها با صدای بلند — واژن، کلیتوریس، ولو — تا زمانی که بار منفی‌شان را از دست بدهند، تا جایی که صرفاً بخش‌هایی از بدن مثل هر بخش دیگری باشند. یعنی شرم را کنار گذاشتن و دانش را پذیرفتن. یعنی به چالش کشیدن نظام‌هایی — از پزشکی و سیاست گرفته تا آموزش — که بدن زن را فرعی، عجیب یا مایه شرم دانسته‌اند. این کتاب فقط درباره بدن نیست؛ درباره اختیار و قدرت تصمیم‌گیری است. وقتی با صدای بلند و آشکار درباره واژن صحبت می‌کنیم، به مردم — به‌ویژه زنان و دختران — ابزار لازم را می‌دهیم تا بدن خود را بفهمند و از آن مراقبت کنند. سکوت از ما محافظت نمی‌کند؛ بلکه به ما آسیب می‌زند.»