بخشی از کتاب پادشکننده:
«برخی چیزها از بی‌نظمی سود می‌برند. همین جمله کوتاه خلاصه‌ای است از یک مفهوم عمیق که تاکنون نامی برای آن وجود نداشته است. من آن را پادشکنندگی می‌نامم. پادشکنندگی فراتر از انعطاف‌پذیری یا استحکام است. آنچه انعطاف‌پذیر یا مستحکم است، در برابر شوک‌ها مقاومت می‌کند و همان می‌ماند که بود. اما پادشکننده نه تنها مقاومت می‌کند، بلکه بهتر می‌شود. این ویژگی در همه جا وجود دارد، از رشد فرهنگی و تکامل زیستی گرفته تا نوآوری‌های فنی، موفقیت‌های سیاسی و اقتصادی، دستورالعمل‌های آشپزی، رشد شهرها و سیستم‌های قانونی. با این حال، نبود واژه‌ای برای آن باعث شده که درک ما از این پدیده محدود باشد و نتوانیم به درستی از آن بهره ببریم.
استخوان‌های ما نمونه‌ای عالی از پادشکنندگی هستند. وقتی وزنه‌ای سنگین را بلند می‌کنید، در واقع به استخوان‌هایتان آسیب جزئی می‌رسانید. اما بدن به این آسیب واکنش نشان می‌دهد و استخوان را قوی‌تر از قبل می‌سازد، به طوری که بتواند فشار بیشتری را تحمل کند. اگر هرگز به استخوان‌هایتان فشار وارد نکنید، مثلاً اگر همیشه در رختخواب بمانید، استخوان‌ها ضعیف و شکننده می‌شوند. این همان تفاوت اساسی میان پادشکنندگی و شکنندگی است: سیستم پادشکننده نیاز به تنش و فشار دارد تا رشد کند و بهبود یابد، درست مانند عضلات بدن که با ورزش قوی‌تر می‌شوند، یا سیستم ایمنی که با مواجهه با عوامل بیماری‌زا قدرتمندتر می‌شود. این اصل در مورد سیستم‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی نیز صادق است.»