بخشی از کتاب سرمایه‌داری، سوسیالیسم و دموکراسی:
«شیوه عملکرد سرمایه‌داری را نمی‌توان با بررسی لحظه‌ای از تاریخ آن درک کرد. ماهیت واقعی سرمایه‌داری در فرآیند پویای تغییر و تحول مستمر آن نهفته است. سرمایه‌داری ذاتاً انقلابی است؛ هرگز نمی‌تواند ساکن بماند و همواره در حال منسوخ کردن قدیم و خلق جدید است. این فرآیند 'تخریب خلاق' جوهره اصلی سرمایه‌داری است. هر بنگاه اقتصادی ناگزیر باید خود را با این طوفان دائمی نوآوری وفق دهد، وگرنه محکوم به فنا خواهد بود. انحصارهای موقت، سودهای فوق‌العاده، و نوسانات اقتصادی، همگی جزء طبیعی این فرآیند هستند و نباید به عنوان ناهنجاری‌های سیستم تلقی شوند. در واقع، نوآوری و کارآفرینی - نه رقابت کامل یا تعادل ایستا - موتور محرک توسعه اقتصادی است.
بر خلاف پیش‌بینی مارکس، سرمایه‌داری به دلیل بحران‌ها یا تضادهای درونی‌اش فرو نخواهد پاشید، بلکه به دلیل موفقیت‌های خودش محکوم به زوال است. با افزایش ثروت و رفاه، انگیزه‌های کارآفرینی و خطرپذیری تضعیف می‌شود؛ طبقه‌ی متوسط رشد یافته و جامعه عقلانی‌تر می‌شود؛ و نوآوری به فرآیندی روتین و بوروکراتیک تبدیل می‌گردد. همزمان، روشنفکران و تکنوکرات‌ها قدرت بیشتری می‌یابند و نقش فعال‌تری در شکل‌دهی به افکار عمومی علیه سرمایه‌داری ایفا می‌کنند. در چنین شرایطی، عموم مردم نسبت به فواید سرمایه‌داری بی‌تفاوت‌تر شده و پشتیبانی سیاسی و اجتماعی از نظام سرمایه‌داری کاهش می‌یابد. نهایتاً، سرمایه‌داری به تدریج و به شکلی آرام و بدون انقلاب، جای خود را به شکلی از سوسیالیسم خواهد داد؛ گذاری تاریخی که نه ناشی از ناکامی، بلکه برآمده از پیروزی سرمایه‌داری است.»