بخشی از کتاب خودران:
«وقتی نخستین‌بار در سال ۲۰۰۴ از سوی DARPA (آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی آمریکا) مسابقه‌ی خودروهای بدون راننده برگزار شد، بیشتر تیم‌های شرکت‌کننده با چالش‌هایی روبه‌رو شدند که هیچ‌کدام‌شان در برنامه‌ریزی‌ها پیش‌بینی نشده بود. بسیاری از خودروها پیش از رسیدن به خط پایان از مسیر خارج شدند یا متوقف ماندند. اما چیزی که اهمیت داشت، نه موفقیت آن‌ها، بلکه جسارتی بود که برای ورود به این عرصه نشان دادند. ما در آستانه‌ی عصر جدیدی ایستاده بودیم، عصری که در آن مفهوم رانندگی از نو تعریف می‌شد.
در سال‌های پس از آن، پیشرفت‌های خارق‌العاده‌ای در حوزه‌ی بینایی ماشین، یادگیری عمیق، و نقشه‌برداری دقیق باعث شد اتومبیل‌ها بتوانند محیط اطراف خود را همان‌قدر خوب یا حتی بهتر از انسان‌ها درک کنند. شرکت‌هایی مانند گوگل، تسلا، اوبر و اپل وارد این میدان شدند. اما پشت هر نوآوری موفق، مجموعه‌ای از آزمون و خطا، شکست‌های بزرگ، و تلاش‌های بی‌وقفه وجود دارد که کمتر به چشم می‌آید. من از نزدیک شاهد این مسیر پرفراز و نشیب بودم، و با اطمینان می‌گویم که مسیر نوآوری، همیشه راهی روشن و هموار نیست؛ بلکه بیشتر شبیه مسیری ناشناخته در مه، با پیچ‌وخم‌هایی غافلگیرکننده است.
چشم‌انداز من از آینده‌ی حمل‌ونقل، مبتنی بر سه اصل کلیدی است: پاکی، ایمنی و دسترسی. خودروهای خودران می‌توانند تصادف‌ها را کاهش دهند، آلودگی را کم کنند و آزادی حرکت را برای افرادی که تاکنون محروم بوده‌اند سالمندان، معلولان، یا کسانی که گواهی‌نامه ندارند فراهم سازند.»