بخشی از کتاب ارقام پنهان:
«هوای آخر تابستان در لنگلی سنگین و مرطوب بود، اما کاترین جانسون توجهی به گرما نداشت. او در حالی که مدادش را روی کاغذ میلغزاند، تمام حواسش معطوف به اعداد، معادلات و محاسبات پیچیدهای بود که زندگی یک انسان به آنها بستگی داشت. اتاق پر بود از مردان سفیدپوش با کراواتهای تیره و عینکهای قاب مشکی که همگی مهندسان برجسته ناسا بودند. تنها یک زن سیاهپوست در میان آنها نشسته بود. اما در آن لحظه، نه رنگ پوست و نه جنسیت اهمیتی نداشت؛ تنها چیزی که مهم بود، دقت محاسبات مربوط به مسیر بازگشت کپسول فضایی به زمین بود. وقتی یکی از مهندسان سوالی را مطرح کرد، کاترین سرش را بلند کرد و با اطمینان پاسخ داد. او به خوبی میدانست که اشتباهی کوچک در محاسبات میتواند به فاجعهای انسانی منجر شود. برای زنی که از کودکی با اعداد زندگی کرده بود، که روستاهای کوهستانی ویرجینیای غربی را با قدمهایی استوار پشت سر گذاشته بود تا به تحصیلات عالی دست یابد، این تنها یکی دیگر از چالشهایی بود که باید بر آن غلبه میکرد.
آن سوی شهر، در بخش دیگری از مرکز تحقیقات لنگلی، دوروتی وان با چشمانی خسته اما مصمم، روی استوانههای کاغذی بزرگی که با ارقام و دادهها پوشیده شده بودند، خم شده بود. به عنوان سرپرست گروه "کامپیوترهای رنگینپوست"، او مسئولیت سنگینی بر دوش داشت. نه تنها باید دقت کار زنان تحت سرپرستیاش را تضمین میکرد، بلکه باید آنها را برای آیندهای آماده میساخت که به سرعت در حال تغییر بود. دوروتی میدانست که دستگاههای محاسبهگر الکترونیکی IBM که تازه به مرکز آورده شده بودند، میتوانند جای کامپیوترهای انسانی را بگیرند. اما به جای ترس از این تغییر، او شبانه کتابهای برنامهنویسی FORTRAN را مطالعه میکرد و مخفیانه به زنان گروهش آموزش میداد تا با فناوری جدید سازگار شوند. او که خود هرگز فرصت رسمی برای ارتقا به موقعیت مهندسی نداشت، مصمم بود اطمینان حاصل کند که زنان جوانتر تیمش بتوانند از سد تبعیضهای نژادی و جنسیتی عبور کنند. "مهم نیست که آنها چه محدودیتهایی برای ما قائل میشوند،" اغلب به همکارانش میگفت، "آنچه اهمیت دارد این است که ما چه محدودیتهایی برای خودمان قائل میشویم."»