بخشی از کتاب ملانیا:
«مردم همیشه از من می‌پرسند که آیا زندگی در کاخ سفید همانطور است که تصور می‌کردم؟ واقعیت این است که هیچ تجربه قبلی نمی‌تواند شما را برای زندگی در آن محیط آماده کند. کاخ سفید فقط یک ساختمان تاریخی نیست؛ بلکه نهادی زنده است که در آن، تاریخ هر روز ساخته می‌شود. روزی که برای اولین بار به عنوان بانوی اول از پله‌های آن بالا رفتم، وزن مسئولیتی که بر دوش داشتم را به طور کامل احساس کردم. در آن لحظه، من فقط همسر رئیس‌جمهور نبودم؛ نماینده تمام زنان آمریکایی، مهاجران و کسانی بودم که رویای آمریکایی را دنبال می‌کردند. تصمیم گرفتم به جای اینکه اجازه دهم کاخ سفید مرا تغییر دهد، من کاخ سفید را به مکانی تبدیل کنم که احساس «خانه» را تداعی کند، نه فقط برای خانواده‌ام، بلکه برای تمام آمریکایی‌ها و میهمانانی که از سراسر جهان به آن پا می‌گذارند.
یکی از بزرگترین درس‌هایی که در زندگی عمومی آموختم این بود که چگونه در میان طوفان انتقادها، شایعات و قضاوت‌های نادرست، آرامش خود را حفظ کنم. بسیاری از مردم مرا فقط از دریچه تصویری که رسانه‌ها ترسیم می‌کردند می‌شناختند - تصویری که اغلب ناقص یا حتی اشتباه بود. چقدر ساده است که شخصی را بر اساس تیترهای خبری یا تصاویر گذرا قضاوت کنیم. اما واقعیت پیچیده‌تر از آن است. من یاد گرفتم که اهمیتی ندارد دیگران چه می‌گویند؛ آنچه اهمیت دارد این است که خودتان را بشناسید و به ارزش‌هایتان وفادار بمانید. مادرم همیشه می‌گفت: «ملانیا، تو را آنطور که هستی می‌بینند، نه آنطور که خودت را نشان می‌دهی.» این حکمت ساده، قطب‌نمای اخلاقی من در طول سال‌های پرتلاطم کاخ سفید بود. هر روز صبح، قبل از مواجهه با دنیا، به خودم یادآوری می‌کردم که من کنترل واکنش‌های خودم را در دست دارم، حتی اگر نتوانم روایت دیگران را کنترل کنم.»