بخشی از کتاب لویاتان:
«همه ما می‌دانیم که اگر چیزی ساکن باشد، تا زمانی که نیرویی خارجی آن را تکان ندهد، همچنان ساکن خواهد ماند. این موضوع برای همه روشن است. اما پذیرش این نکته که اگر چیزی در حال حرکت باشد، تا ابد به حرکتش ادامه خواهد داد (مگر اینکه چیزی آن را متوقف کند)، کمی دشوارتر است. هرچند دلیل هر دو یکسان است: هیچ چیز نمی‌تواند خودش را تغییر دهد.
چرا پذیرش این موضوع سخت است؟ چون ما انسان‌ها عادت داریم همه چیز را با خودمان مقایسه کنیم. وقتی حرکت می‌کنیم، بعد از مدتی احساس خستگی و درد می‌کنیم. پس فکر می‌کنیم هر چیزی که در حرکت است، باید خسته شود و به دنبال استراحت باشد. اما کمتر به این فکر می‌کنیم که شاید همین میل ما به استراحت، خودش نوعی حرکت است.
این طرز فکر باعث شده برخی مدارس فکری ادعا کنند اجسام سنگین به این دلیل به سمت پایین می‌افتند که می‌خواهند استراحت کنند و در جایی که برایشان مناسب‌تر است، قرار بگیرند. آنها حتی به اشیاء بی‌جان، میل و آگاهی نسبت می‌دهند، چیزی که حتی از توانایی‌های انسان هم فراتر است! این نوع تفکر واقعاً خنده‌دار است.»