بخشی از کتاب نقشه های معنا:
«انسان‌ها در فضایی زندگی می‌کنند که همزمان از دو بخش متمایز تشکیل شده است: قلمرو آشنا و قلمرو ناشناخته. قلمرو آشنا، جایی است که در آن همه چیز به شکلی قابل پیش‌بینی رفتار می‌کند، جایی که ما می‌دانیم چه چیزی را می‌توان انتظار داشت و چگونه باید رفتار کرد. این قلمرو، خانه ماست، جایی که در آن احساس امنیت و کنترل می‌کنیم. اما درست در لبه‌های این قلمرو آشنا، جهان ناشناخته‌ها قرار دارد - جایی که دانش ما به پایان می‌رسد و عدم قطعیت آغاز می‌شود. این مرز بین آشنا و ناآشنا، جایی است که تمام کشفیات، نوآوری‌ها و پیشرفت‌های بشری در آن رخ می‌دهد، اما همچنین جایی است که تمام ترس‌ها و اضطراب‌های ما از آن سرچشمه می‌گیرد.
اسطوره‌ها، این حقیقت بنیادین را به شکلی نمادین بازنمایی می‌کنند: قهرمان اسطوره‌ای همیشه در مرز بین نظم و آشوب حرکت می‌کند، بین آنچه شناخته شده و آنچه هنوز ناشناخته است. او باید به قلمرو ناشناخته‌ها سفر کند، با هیولاها (نمادهای آشوب و عدم قطعیت) روبرو شود، و با دانش و گنجی جدید (که نماد گسترش آگاهی و قلمرو شناخته شده است) بازگردد. این الگوی تکرارشونده در تمام فرهنگ‌ها و در تمام دوران‌ها، نشان‌دهنده درک عمیق انسان از ماهیت وجود خود است: ما موجوداتی هستیم که همیشه در مرز بین آنچه می‌دانیم و آنچه هنوز باید کشف کنیم، زندگی می‌کنیم.»