انقلاب ایران
«نصرت ادريس، استاديار دانشكده علوم سياسى دانشگاه كراچى»
اصلاح و انقلاب هر دو براى رسيدن به يك هدف واحد صورت مىگيرند و اين هدف عبارت است از تغيير دادن اوضاع وخيم و آشفته اصلاح با تفكر و انديشه و خونسردى آغاز مىشود.
اصلاح كننده ابتدا به بررسى اوضاع و انديشه درباره اسباب وخامت آن مىپردازد و سپس راههاى رفع نواقص موجود را كشف مىكند و تا حد لزوم به قوه تخريبى متوسل مىگردد در حالىكه انقلاب با خشم و غضب و حس انتقامطلبى آغاز مىشود.
بدين ترتيب در اكثر اوقات وظيفه يك فرد مصلح همان وظيفهاى است كه يك انقلابگر بهعهده دارد با اين تفاوت كه اصلاح كننده ابتدا چگونگى مسائل و ميزان آنها را بررسى مىكند و سپس به رفع آن مىپردازد در حالىكه شخص انقلابى بدون اينكه به عوامل خوب و بد و مفيد و مضر توجه كند همه را از ميان برمىدارد معمولا با افزايش مسائل و مفاسد در جامعه صبر و حوصله افراد، به پايان رسيده و اين وضعيتبه آنها فرصت نمىدهد كه بتوانند با شناخت مشكلات جامعه به رفع آن بپردازند و امور را اصلاح نمايند. بنابراين در چنين شرايطى روشهاى انقلابى بيشتر از تدابير اصلاحى مؤثر واقع مىشوند. اما اين واقعيت را نيز بايد پذيرفت كه انقلابات موفق وخامت و آشفتگى گذشته را بكلى از بين برده و همزمان با خاتمه تدريجى خشونتها نظام نوينى را پايهگذارى مىكنند.