مـشـخـصـات فـایـل

عـنـوان تـحـقـیـق : دلاكروا تا نئوامپرسيونسيم
فـرمـت فـایـل : word
تـعـداد صـفـحـات : 67
مـنـاسـب جـهـت ارائـه تـحـقـیـق کـلاســی

بـخـشـی از مـتـن ایـن تـحـقـیـق :

هنر كلاسيك و دموكراسي
هنر كلاسيك يونان ما را در برابر مسئله اجتماعي دشواري قرار مي دهد. آزادي انديشي و فردگرايي دموكراسي ظاهراض هرگز با خشونت و نظم و انتظام اسلوب كلاسيك سازگار نيست. در حقيقت همانطور كه بررسي مشروح امر هم نشان مي دهد. آتن عصر كلاسيك آنقدر هم ادعا مي شود دموكرات نبود و هنر كلاسيك آن نيز به اندازه اي كه مي پندارند دقيقاً «كلاسيك» نيست. نخست انكه قرن پنجم پيش از ميلاد در تاريخ هنر يكي از اعصاري است كه در عرصه گرايش به طبيعت مهمترين و بر بخش ترين فيروزيها را داشته است. اين امر نه فقط در مورد اسلوب كلاسيك مجسمه ها و حجاريها المپيا و آثار هنري مورون صادق است.
رابطه بين طبيعت گرايي و انتزاع
رابطه بين طبيعت گرايي و انتزاع در هنرهاي تجسمي عصر كلاسيك حتي از آنچه در نمايشنامه مي بينيم بيشتر و بارزتر است. در هنر اخير الذكر ، تراژدي با آن گرايش شديدي كه به شكل دارد، فرم علي حده اي از هنر طبيعت گرايش تقليدي را تشكيل مي دهد و طبيعت گرايي تراژدي «طرح» داستان بايد منطقاً متحمل باشد و شخصيتهاي داستان را از نظر رواني قابل قبول. اما در هنرهاي تجسمي و ترسيمي همين عصر، عناصري كه موضوعي عمده كار را تشكيل مي هند زشت و عادي و مبتذل و بي اهميتند. براي مثال، در آرايشهاي سنتوري معبد زئوس در المپيا، كه عده بناهاي اوايل هنر كلاسيك است. پيرمردي شل و ول ، و يكي از افراد مردم تسالی را مي بينيم كه هيأت زنگيان تصوير شده است.
زندگي حاكم بر دموكراسي
شيوه زندگي حاكم بر دموكراسي يونان ديگر پويايي و جنبشي فوق العاده يافته و چنان فارغ از تعصبات و سنتهاي خشن است كه از عهد ديرينه سنگي به اين طرف نظير و مانند ندارد. كليه محدوديت هاي خارجي و نيز محدوديت هايي كه نهادهاي اجتماعي برآزادي فرد اعمال مي كردن اكنون همه از ميان رفته و موقوف گشته حال ديگر از جباران و خودكامگان و روحانيت موروثي و معبد خود رأي و كتب مقدسه يا احكام مقدس آشكار يا نهان و انحصارهاي اقتصادي يا محدوديت هايي كه بر آزادي رقابت اعمال مي گرديد، نشاني نيست. ديگر زمينه براي ظهور هنري دنيوي و آميخته با شادي زندگي، با احساس شديد نسبت به لحظات گذرا، مساعد است...