تاریخچه
نظر حکمای اسلامی پیرامون زالو درمانی
استفاده در پزشکی
انتقال بیماری توسط زالو
نوع زالو
منابع
تاریخچه
چنانکه گزارش شده زالو درمانی ۱۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح در مصر انجام میشد. زالو درمانی در ایران، مصر، روم و یانام و بعدها در اروپا رواج پیدا کرد[۱][۲].
نظر حکمای اسلامی پیرامون زالو درمانی
حکیم جرجانی در کتاب سوم ذخیره خوارزمشاهی اشارهای به نحوه استعمال زالو و جایگاه درمانی آن کرده منفعت زالواندازی را بیشتر در بیماریهای پوستی میداند و معتقد است ابتدا باید تن را با فصد و مسهل پاکیزه کرد و سپس زالو انداخت.
شیخالرئیس ابنسینا باب مبسوطی پیرامون زالو دارد و چنین میفرماید:
از زالوهایی که کرک ریز و نرم دارند یا لاجوردی رنگ هستند پرهیز کنید زیرا دچار غشی، خونریزی، تب، سستی و قرحههای بدخیم خواهید شد. از زالویی استفاده شود که در آبهای خزهدار که محل زیست قورباغههاست نمو کرده و نه زالویی که در آبهای گلآلود سیاه بودهاست[۳].
استفاده در پزشکی
سازمان غذا و داروی آمریکا در ۲۴ ژوئن ۲۰۰۴ استفاده از زالو را برای مقاصد پزشکی قانونی اعلام کرد.
بیماریهای قابل درمان با زالو
انتقال بیماری توسط زالو زالوها به خودی خود بیماری ای ایجاد نمیکنند اما ممکن است به عنوان یک ناقل عمل کرده و موجب ایجاد بیماریهایی مانند هپاتیت در انسان گردند.