مقدمه:[1]

آدمی از سپیده دم ظهور بر این کره خاکی و از آن هنگام که دوران شکارگری و گردآوری دانه ها و میوه ها را پشت سر گذاشت و برای تهیه غذای کافی به کشاورزی پرداخت، همواره درگیر نبردی بی امان با عواملی بوده است که بعضی تندرستی و بقای او را با ایجاد
بیماری های گوناگون به چالش طلبیده اند و برخی با نابودسازی قوت و غذای او قحطی و مرگ های ناشی از گرسنگی و بی غذایی را باعث شده اند.

کشتار بی رحمانه و گسترده بیماری های همه گیری همچون طاعون، وبا، مالاریا، تب زرد، سل و ... در دوران های گذشته گهگاه نسل بشر را حتی تا آستانه نیستی و نابودی برده است و زیان های وسیع آفات و بیماری های گیاهی نظیر ملخ، سن، بیماری های قارچی و ... با ایجاد قحطی های هولناک، مرگ های دسته جمعی ناشی از گرسنگی را به دنبال داشته است. در تاریخ بشری تلفیق زیان های این دو گروه کراراً دیده شده که فجایع سهمگینی آفریده است.

تا حدود یک قرن پیش، به واقع بشر پس مانده خوار سفره آفات و بیماری های گیاهی بود که حاصل دسترنج او را در کشتزارها و انبارها نابود می ساخت و تنها از اوایل قرن بیستم میلادی، بشر توانسته است به کمک دانش و فناوری، مبارزه مؤثری را با این عوامل آغاز کند.

تحقیقات گیاهپزشکی و جستجو برای یافتن راه حل های مؤثر در مبارزه با آفات کشاورزی زمانی ممکن شد که انسان برخلاف گذشته این عوامل را سرنوشت محتوم و گریز ناپذیر ندانست بلکه عوامل طبیعی به شمار آورد که می توان به کمک هوش و دانش بر آن ها چیره شود.

به واقع تحقیقات گیاهپزشکی حاصل تفکر نوین و نگرش جدید انسان به طبیعت پیرامونی است و گیاهپزشکان امروزه بخش مهمی از مسئولیت سنگین تأمین خوراک بیش از 6 میلیارد نفوس بشری را بر دوش دارند.

گیاهپزشک ایرانی باید هم فون و فلور طبیعی ایران را مدنظر داشته باشد و هم گونه های وارداتی را که اکثراً بومی شده اند مورد بررسی قرار دهد و هم به موجودات زنده ای که مداوماً از مبادی ورودی رسمی و یا از مرزهای طولانی کشور به صورت غیرقانونی (از جمله آفات و بیماری ها و علف های هرز قرنطینه ای) وارد می شوند در چالش باشد. در مطالعه جانوران و حشرات و گیاهان و غیره هم باید فون و فلور Afrotropical و هم با منطقه Oriental و هم با منطقه پاله آرکتیک (که بخش اعظم سرزمین ایران در آن قرار دارد) آشنا باشد که عناصر فراوانی از هر سه منطقه اصلی جغرافیای جانوری (Zoo geography) در ایران وجود دارند توجه به این پیچیدگی ها، دشواری کار و مسئولیت سنگین گیاهپزشکان ایران را به خوبی نمایش می دهد.