شرح مختصر:توجه، يکي از پيش نيازهاي مهم حافظه بوده و اين دو با هم از ملزومات اوليه جهت فرآيندهاي يادگيري می­باشند (وود[1]1987 به نقل از آنسوورس[2]1999). تأثير عميق و شدید نقص توجه و اختلال در حافظه و عملکردهاي اجرايي مغز بر فعاليت هاي روزمره فرد امري پذيرفته شده است. نقايص خفيف توجه ممکن است انجام برخي فعاليت هاي روزمره را براي فرد دشوار يا حتي غير ممکن سازند (سولبرگ[3] 2004). توجه، تلاش ذهني برای تمركز برروی رويدادهاي حسي يا ذهني است. نقص توجه تأثير منفي و بنيادي بر توانايي هاي انجام تكليف در كودكان دارد. كودكانِ دچار نقص توجه اغلب در يك يا تعدادي از ابعاد و انواع توجه مشکل و اختلال دارند كه اين عدم كارآيي، منجر به بروز اختلالاتی می­گردد و طیف ویژه ای نظیر نقص توجه-بيش فعالي (ADHD[4]) را شامل می­شود.کودکان دچار اختلال نقص توجه-بیش فعالی اختلالات توجهی زیادی را تجربه می­کنند که از این میان نقص توجه پایدار[5] مهمترین نقص توجهی در این کودکان است (بارکلی [6]1999).