هیچ مهندس معماری نمی‌تواند بدون شناخت و درک کامل موضوع پروژه و نیازهای کارفرما ساختمانی بدون نقص و موفق طراحی کند. از طرف دیگر، هیچ دو معماری نیز به یک پروژه به طور یکسان نگاه نمی‌کند و لذا طرح‌های مشابه ارائه نخواهند کرد.

برخی از پروژه‌های بزرگ مانند ساختمانهای اداری، آموزشی، درمانی، استادیوم‌های ورزشی، فرودگاه‌ها و غیره دارای کاربردهای مشخص در چهارچوب فعالیت‌های معین می‌باشند و لذا ممکن است طراحی اینگونه بناها، بخصوص اگر دولتی باشند، بطور مستقیم به یک معمار شناخته شده واگذار شود. اما در مورد موزه‌ها، که می‌توانند دارای اهداف و فعالیت‌های تعریف شده متفاوت باشند، معمولاً اینگونه عمل نمی‌شود. بررسی چگونگی احداث موزه‌های بزرگ در جهان بخصوص موزه‌های ساخته شده در اواخر قرن بیستم، نشان می‌دهد که برای انتخاب معمار اکثراً مسابقه‌ای بین معماران برجسته تراز اول در سطح بین الملل ترتیب داده شده است. این معماری، با در اختیار داشتن نیازها، شرایط و چهارچوبهای کلی که توسط کارفرما تعیین می‌شوند، طراحی اولیه خود را تهیه و جهت شرکت در مسابقه، به کارفرما تحویل می‌دهند تا یکی از آنان توسط کمیته‌ای مرکب از متخصصین تراز اول موزه‌ها، به عنوان برنده مسابقه انتخاب گردد. در برخی موارد مسابقه حتی قبل از تعیین سایت برگزار می‌شود، که در این صورت، انتخاب سایت مناسب طرح نیز بعهده برنده مسابقه خواهد بود.

امروزه بناهای موزه‌های جدید، چه توسط مشهورترین معماران بین المللی و چه توسط سایر معماران کشورهای مختلف طراحی شده باشند، از شاخص ترین و بحث انگیزترین ساختمانهای جهان محسوب می‌شوند. بطورکلی طراحی موزه برای معماران فرصتی استثنایی و متفاوت با طراحی سایر انواع ساختمانهای بزرگ، محسوب می‌شود زیرا طبیعت طراحی موزه به نحوی است که میدان برای نوآوری، ابتکار و خلق اثری جدید و منحصربه فرد را فراهم می‌آورد.