استرس  پدیده ای پیچیده و ضروری زندگی است که گا هی مشکل سازمی شود و اگرانسان قادر به سازگاری با آن نباشد جسم و روان او مورد تهدید قرار می گیرد. تمایل به کنارآمدن با استرس راه مثبتی است که باعث دستیابی تدریجی به ارتقاء سلامتی می شود(سلمانی باروق و همکاران، 1383).

در دنیای ایده آل و کامل، می توان کودکان و نوجوانان را از هر نوع استرسی و شرایط استرس زا و اثرات  منفی چنین شرایطی دور نگه داشت و از آنها در برابر تنش ها حفاظت کرد. ولی آنها در دنیایی پر نقص و عیب زندگی و رشد می کنند، نه دنیایی کامل. پس گرچه در این دنیا امکان ندارد که کودکان را از هر نوع استرسی که بر زندگی شان تاثیر می گذارد دور نگه داشت ولی حداقل می توان نیروهای روحی که فرد را در برابر تنش و استرس یاری می کنند در فرد تقویت کرد. گسترش مشکلات رفتاری که در نتیجه ی تجربه ی اتفاقات ناگوار بروز می کنند تنها به دلیل واکنش نشان دادن در برابر این اتفاقات نیست بلکه به دلیل حس ناامیدی و یأسی است که در نتیجه ی چنین تجاربی در فرد ایجاد می شود(ویل ، 2006). 

عوامل مختلفی در تعدیل استرس های ناشی از انتظارات تحصیلی دخیل می باشند.  برای نمونه امید، همانگونه که در متون روان شناسی مثبت گرا نیز مطرح شده است، فرضیه ی مطرح شده در روان شناسی مثبت بر این اساس است که به جای آنکه تنها بر رفع مشکلات و نوا قص به شیوه ی قدیمی تمرکز کنیم بهتر است به پرورش و تقویت نیروها و ویژگی های مثبت در فرد بپردازیم. در این صورت بهتر می توان به افراد کمک کرد. (ویل، 2006) امید یکی از سازه هایی است که به عنوان شاخص توانمندی افراد در بهزیستی (رفاه) مثبت مورد توجه واقع شده است. امید در ادبیات روان شناسی، به عنوان یک موقعیت انگیزشی مثبت و یک فرایند شناختی -هیجانی تعریف می شود که منجر به یک حرکت هدفمند به سوی یک هدف مشخص می گردد. و با عملکردهایی نظیر سازگاری روان شناختی، سلامت جسمی، مهارت حل مساله و وضعیت تحصیلی همبستگی بالایی دارد(جکسون ، ویس ، لاندکوئیست ، 2003). امیدواری یک روش ارزشمند برای پاسخ فعالانه به محیط است که فرایند آموزشی را در افراد تسهیل می کند(شید ، 2006). همه افراد ظرفیت افکار امیدوارانه را دارند و سطح تفکر امیدوارانه قابل افزایش است. مفهوم امید یک ایده ابتکاری تازه است که هر روز تعداد بیشتری از پژوهشگران از طریق یافته های تازه تحقیقات خود را روی این مسأله بنا می کنند(اسنایدر ، 2000).