رسانه و ارتباط بین فرهنگی
نقش رسانهها در ایجاد و یا تعمیق روابط فرهنگی میان ملل، البته بدیهی است و انکارناپذیر. در این مقام، این مباحث کلّی را پیش نمیکشیم، بلکه در پی آنیم که ببینیم رسانههای دو کشور ایران و افغانستان با توجه به مشترکات عمیق و دیرینة فرهنگی، تا چه اندازه توانستهاند پُل ارتباط دو ملّت همسایه باشند.
این حقیقتی است که این دو کشور در این منطقه بیشترین مشترکات فرهنگی را دارند. در این منطقه هیچ کشوری را نمیتوان یافت که در حوزة دین، زبان و خط با ایران یگانگی کامل داشته باشد و برعکس.
پاکستان با ایران همدین است، ولی همزبان نیست. تاجیکستان همدین و همزبان است، ولی مردمش خط فارسی را نمیشناسند. فقط مردم افغانستاناند که همه زمینههای لازم برای ارتباط را دارند. فقط آنچه مانده است، خود ارتباط است. به واقع در هیچ جای دنیا، مردمی نمیتوانند بهتر از مردم افغانستان با رسانههای ایران ارتباط بگیرند و برعکس.
ولی با این وصف، به نظر میرسد که این رسانهها نتوانستهاند به تناسب ظرفیت و توان نفوذ خود، شناخت و آگاهی متقابل ایجاد کنند.
اگر از جهت ایرانی قضیه بنگریم، مردم ایران سخت نسبت به سرزمین و مردم افغانستان بیاطلاعاند. بسیاری از آنان حتی از موقعیت و نفوذ والای زبان فارسی در آن کشور بیخبرند
نقش رسانهها در ایجاد و یا تعمیق روابط فرهنگی میان ملل، البته بدیهی است و انکارناپذیر. در این مقام، این مباحث کلّی را پیش نمیکشیم، بلکه در پی آنیم که ببینیم رسانههای دو کشور ایران و افغانستان با توجه به مشترکات عمیق و دیرینة فرهنگی، تا چه اندازه توانستهاند پُل ارتباط دو ملّت همسایه باشند.