آسانسور به ظاهر از یک سیستم ساده جهت انتقال مسافران یک واحد مسکونی و یا یک واحد بزرگ تجاری استفاده می کند در حالیکه به هیچ وجه این سیستم انتقالی ساده نیست، اگر بخواهیم به دقت به سازوکار یک آسانسور نگاهی بیاندازیم متوجه مسائلی خواهیم شد که نشان از پیشرفته بودن تکنولوژی های بکار رفته در آسانسور می باشد.

آسانسور یکی از ابتدائی‌ترین ماشین‌های ساده ساخت دست بشر است که همواره به کمک او آمده‌است. در دانشنامه بریتانیکا آمده که ویتروس، معمار رومی، 26 سال قبل از میلاد در نوشته‌های خود از وسایلی نام برده‌است که 236 سال قبل از میلاد در جا به جایی وسایل در بناها استفاده می‌شده‌ است. اولین آسانسورهای باری قرقره‌ای در آن دوران اختراع گردید و با یک حرکت تکاملی دراز مدت، مسیرهای دشوار رشد دانش علمی و فنی و تجربیات در این زمینه به صورتی مداوم تاکنون طی کرده‌است. استفاده از آسانسورهای مسافربری و باری به قرون وسطی در استحکامات نظامی بر می‌گردد، که جهت جا به جایی آن از نیروی انسان یا حیوانات اهلی استفاده می‌گردید.

در حال حاضر یکی از مشکلات ساختمان‌های بزرگ کافی نبودن فضای در نظر گرفته شده برای آسانسور است. این امر یعنی پیش‌بینی و منظور نمودن فضای کافی با محاسبه تعداد ظرفیت و سرعت مناسب آسانسورها با توجه به ارتفاع و جمعیت ساکن و کاربری ساختمان باید در ابتدای کار یعنی در زمان طراحی ساختمان‌ها مد نظر قرار گیرد؛ وگرنه پس از اجرای ساختمان معمولاً افزایش فضای چاه آسانسور بسیار مشکل و در اکثر موارد غیرممکن است.