حاجی محمد اسماعیل سیاه در سال ۱۲۴۰ خورشیدی در محله نیک، قریه توتک کرخ، پای به عرصه هستی نهاد وی از کودکی آموختن را نزد پدر آموخت.
دوران زندگی اسماعیل سیاه درست هنگامی بود که یورش و هجوم سرشت قدرتمندان گردیده بود و چشمان حریص مستبدان هر روز به گوشه ای از کشور دوخته میشد.
حاجی اسماعیل سیاه به بهانه طنز در شعر خواسته تا پند و اندرزهایش را بدین چهره برای استبدادیان وقت، در قماش آزادگی سودا کند و به خوردشان بدهد. پرداخته های اسماعیل سیاه آیینه تمام نمای دوران اوست.