نویسنده در ضمن این داستان اندیشه ها و آرای فلسفی برخی فیلسوفان (همچون شوپنهاور، روسو، هایدگر و دیگران) را چاشنی قصه کرده و درعین حال، دغدغه های فلسفی خود را از زبان شخصیت ها باز می گوید.

“فرهاد نوغانی” دانشجوی رشته فلسفه و مرید “استاد نیشابوری” چنان در اندیشه های فلسفی، شخصیت و وجود استاد مستحیل شده که نزدیک است هویت خود را از دست بدهد. “رضا چاووشی” دوست دوران کودکی و همدم همیشگی فرهاد، متوجه استحاله تدریجی او می شود. او به منظور پیش گیری از عمیق شدن این حالت، ابتدا به نقد آرای فلسفی استاد دست می زند.

اما این ترفند نه تنها از ارادت شاگرد نسبت به استاد نمی کاهد که بر شدت شیفتگی او می افزاید. در پی آن رضا همچون کارآگاه جست و جو در زندگی شخصی و خصوصی استاد را آغاز می کند. او سرانجام درمی یابد که استاد نیشابوری نه تنها آنچه می نماید (عارف، وارسته، زاهد بریده از مادیات و لذات نفسانی و دنیوی) نیست که مردی فاسد، دغلکار، و اهل نیرنگ و ثروت است که “نوغانی” و دیگران را با ظاهری موجه، فریفته است. این شناخت سبب می شود که “نوغانی”به کنکاش در زندگی خود مشغول شود و از استاد فاصله بگیرد.

در این میان، با زمینه چینی همسر چاووشی، نوغانی با دختری که نقاشی هنرمند و حساس است آشنا می شود و رابطه ای عاطفی بین آن دو برقرار می گردد؛ اما روزی فرهاد نوغانی؛ ناگهان و بی اطلاع دیگران، به سفر می رود که هیچ کس از قصه، هدف، و زمان بازگشتش آگاه نیست….