این داستان از “جوزف کنراد” که بخشی از آن در زندگی دریانوردی می‌گذرد، همچون اغلب آثار نویسنده، اعتراضی است بر تمایلات جهان‌گشایی و استعمار طلبی، داستان حاضر در زمره داستان‌های کوتاه “کنراد “به شمار می‌رود که در آن ناتوانی و بی‌مایگی شخصیت دو مرد سفید پوست که از جامعه متمدن جدا افتاده و در قاره سیاه خود را در محاصره طبیعت ساده اما وحشی یافته‌اند به تصویر کشیده می‌شود.

بخشی از داستان:
دو مرد سفید پوست مسئول آن قرارگاه تجاری بودند. کایرتز، رئیس، قد کوتاه و چاق بود. کارلیر، معاون قد بلندی داشت با سری بزرگ و تنه ای پهن که بر روی یک جفت پای کشیده و لاغر تکیه داده بود. سومین نفر از کارکنان، سیاهپوستی اهل سییرالئون بود که مدعی بود نامش هنری پرایس است.

اما بومی های پایین رودخانه به دلایلی چند او را ماکولا می نامیدند که به خاطر ولگردی هایش در حوالی دهکده به او می آمد. انگلیسی و فرانسه را با لهجه سرودگونه ای صحبت می کرد. دستخط زیبایی داشت. دفترداری سرش میشد و در ته دل به پرستش ارواح خبیث باور داشت…