این درس به بررسی ماهیت زیبایی، هنر و تجربه زیباییشناختی میپردازد.
زیباییشناسی شاخهای از فلسفه است که به حس و ادراک هنری مربوط میشود.
در یونان باستان، افلاطون زیبایی را با حقیقت و خیر پیوند میداد.
ارسطو زیبایی را نظم، تقارن و وحدت در کثرت تعریف میکرد.
در دوره مدرن، کانت زیبایی را امری ذهنی و بیغرضانه دانست.
هگل هنر را تجلی روح و اندیشه در قالب محسوس میدانست.
نظریههای معاصر به نقش مخاطب و زمینه اجتماعی در زیبایی توجه دارند.
زیباییشناسی به دو شاخه نظری و کاربردی تقسیم میشود.
این درس به نقد هنری و تحلیل آثار از منظر زیباییشناختی کمک میکند.
درک زیباییشناسی، پایهی داوری و سلیقه هنری است. 🎭