دربارهٔ داستان لاله (صادق هدایت):
این داستان که در مجموعهٔ «سایهروشن» (۱۳۱۲) منتشر شد، از جمله آثارِ کمترشناختهشده اما شاخصِ هدایت در ژانرِ داستانهایِ تمثیلی و نمادین به شمار میرود که با نثری شاعرانه، رویایی و آکنده از نمادهایِ اسطورهای و روانکاوانه، به روایتِ زندگیِ گلی به نام «لاله» (که احتمالاً اشارهای است به گلِ سرخ و نیز به شخصیتِ اسطورهایِ «لاله» در فرهنگِ عامه) میپردازد. هدایت با فضاسازیای شاعرانه و تأملبرانگیز، از خلالِ زندگیِ این گلِ زیبا و زودگذر، به کاوش در مضامینی چون زیباییِ زوالپذیر، تنهاییِ موجوداتِ لطیف در جهانِ خشن، عشقِ نافرجام، و نیز مرگِ شاعرانه (که همواره از دغدغههایِ اصلیِ هدایت بوده است) میپردازد. این داستان با زبانی آهنگین و تصاویری بدیع، خواننده را به سفری در جهانیِ رؤیاگونه و پر از اندوهِ لطیف فرا میخواند و با پایانیِ تأثیرگذار، به یکی از نمونههایِ برجستهٔ نثرِ شاعرانهٔ هدایت در بیانِ مفاهیمِ هستیشناختی تبدیل شده است. این داستان برای مخاطبانِ علاقهمند به ادبیاتِ نمادین، عرفان و روانکاوی، تجربهای خواندنی و تأملبرانگیز است.
این داستان کوتاه، روایتی تمثیلی و تأملبرانگیز از زندگیِ گلی به نام «لاله» است که با زبانی شاعرانه و نمادین، به کاوش در مضامین تنهایی، مرگ، عشق و زیباییِ زودگذر میپردازد.