دربارهٔ کتاب کافنامه (احمد کسروی):
این اثر که در سال ۱۳۲۴ منتشر شد، شامل مجموعهای از نوشتههای کسروی (از جمله مقالات، نامههای سرگشاده و پاسخ به منتقدان) است که در آنها با نثری تند، بیپرده و مستدل، به بررسی و نقد مسائل و رویدادهای سیاسی-اجتماعی ایران در مقطع حساس سالهای پایانی جنگ جهانی دوم و پس از آن میپردازد. عنوان «کافنامه» (به معنی «نامهٔ کافی» یا «نامهٔ بسنده») اشارهای است به تلاش کسروی برای ارائهٔ تحلیلی همهجانبه و کافی از مشکلات جامعهٔ ایران و نیز پاسخ به نقدهای واردشده بر آرای خود. کسروی در این کتاب، با لحنی آکنده از طنز تلخ و عصبانیت، به نقدِ عملکردِ دولتهای وقت، نقشِ نیروهای خارجی (به ویژه شوروی و انگلیس) در تحولات ایران، و نیز عملکردِ گروهها و احزابِ سیاسیِ آن دوران (از جمله حزب توده و فرقهٔ دموکرات آذربایجان) میپردازد و بر لزومِ وحدتِ ملی، قانونگرایی و مبارزه با تعصباتِ قومی و مذهبی تأکید میورزد. این کتاب بهعنوان یکی از اسناد مهمِ تاریخِ معاصر ایران و نیز منعکسکنندهٔ نگاهِ تیزبین و نقادانهٔ کسروی، برای پژوهشگران و علاقهمندان به تاریخِ سیاسی و اندیشهٔ انتقادی در ایران، منبعی ارزشمند و خواندنی است.
این کتاب مجموعهای از مقالات، نامهها و یادداشتهای انتقادی کسروی است که با زبانی تند و صریح، به نقد اوضاع اجتماعی، سیاسی و فرهنگی ایران در دههٔ ۱۳۲۰ میپردازد.