دربارهٔ صوفیگری (احمد کسروی):
این اثر که در سال ۱۳۲۲ منتشر شد، یکی از مهم‌ترین و جنجالی‌ترین نوشته‌های کسروی در حوزهٔ نقد دین و عرفان به شمار می‌رود که در آن، با نثری تند، صریح و مستدل، به بررسی تاریخی جریان تصوف از آغاز تا دوران معاصر می‌پردازد و آن را به‌عنوان یک آفتِ اجتماعی و فکری برای ایران معرفی می‌کند. کسروی در این کتاب با تکیه بر منابع تاریخی و با رویکردی عقل‌گرا و ناسیونالیستی، به نقدِ باورها، آداب و رسوم، و شخصیت‌هایِ برجستهٔ صوفیه (از جمله حلاج، بایزید، مولوی و... ) می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه این جریان با ترویجِ خرافات، انفعال، بی‌خردی، و دوری از عقل و علم، در طول تاریخ به انحطاطِ فکری و اجتماعیِ ایران دامن زده است. نویسنده همچنین به نقدِ رابطهٔ صوفیه با قدرت‌هایِ سیاسی (از جمله حکومت‌هایِ استبدادی) و نیز نقشِ آن‌ها در تضعیفِ هویتِ ملی و دینیِ ایرانیان اشاره می‌کند. این کتاب، هرچند به دلیلِ لحنِ تند و یک‌سویه‌اش مورد نقدِ بسیاری از پژوهشگران قرار گرفته، اما به‌عنوان یکی از متونِ تأثیرگذار در نقدِ عرفانِ سنتی در ایرانِ معاصر، همچنان خواندنی و بحث‌برانگیز است.