درباره کتاب شیرازنامه (زرکوب شیرازی):
این کتاب که با نام کامل «شیرازنامه» شناخته میشود، از جمله آثار ارزشمند تاریخی و محلینگاری ایران به شمار میرود که توسط ابنابوالخیر زرکوب شیرازی، از علما و فضلای قرن هفتم هجری، تألیف شده است. این اثر در سال ۶۷۶ هجری قمری، یعنی اندکی پیش از حملهی مغول به فارس، نوشته شده و از این حیث، سند ارزشمندی از وضعیت شیراز در آستانهی تحولی بزرگ به شمار میرود. کتاب به طور مفصل به معرفی مساجد، مدارس، باغها، آبانبارها و آرامگاههای بزرگ شیراز پرداخته و همچنین به ذکر وقایع تاریخی، شخصیتهای علمی و ادبی و آداب و رسوم مردم آن سامان توجه ویژهای داشته است. این اثر بعدها توسط اسماعیل واعظ جوادی و به کوشش محمود راسخ و با مقدمهای مفصل از لطفعلی صورتگر بار دیگر در سال ۱۳۵۹ تجدید چاپ شد و از آن زمان تاکنون به عنوان منبعی دست اول برای پژوهشگران تاریخ و شهرشناسی شیراز، همواره مورد استفاده قرار گرفته است.
این کتاب، یکی از کهنترین و معتبرترین منابع تاریخی و جغرافیایی دربارهی شهر شیراز است که به توصیف بناها، محلهها، فضایل و مشاهیر این شهر در قرن هفتم هجری میپردازد. اثر با نثری ساده و گزارشگونه، تصویری از شیراز در دوران پیش از حملات مغول ارائه میدهد.