درباره کتاب ویس و رامین (فخرالدین اسعد گرگانی):
این منظومه که از کهنترین داستانهای عاشقانهٔ فارسی به شمار میرود، توسط فخرالدین اسعد گرگانی، شاعر و حماسهسرای قرن پنجم، به نظم درآمده است. داستان که ریشه در دوران اشکانیان دارد، دربارهٔ عشق ویس، دختر شاه ماهان، به رامین، برادر کوچک شاه موبد است که در طول داستان، با فرازونشیبهای فراوانی همراه میشود. این اثر که از لحاظ روایتپردازی و شخصیتپردازی در حد شاهکار است، به لحاظ زبانی نیز از برجستهترین نمونههای شعر پیش از سبک عراقی محسوب میشود. تصحیح این کتاب توسط محمد روشن، استاد برجستهٔ ادبیات فارسی، بر اساس هشت نسخهٔ خطی معتبر انجام شده و به عنوان یکی از بهترین و علمیترین ویرایشهای این منظومه شناخته میشود. این کتاب به دلیل وجوه مشترک با داستان «تریستان و ایزوت» در ادبیات غرب، از اهمیت تطبیقی بالایی برخوردار است و به عنوان یکی از گنجینههای ادب غنایی ایران، همچنان مورد توجه پژوهشگران و دوستداران ادبیات کهن فارسی است.
این کتاب، یکی از مهمترین منظومههای غنایی-عاشقانه زبان فارسی است که در قرن پنجم هجری (۴۴۶ قمری) سروده شده و داستان عشق ممنوعهٔ ویس و رامین را با نثری شیوا و فضایی ایرانی-اشکانی روایت میکند.