درباره کتاب تاریخ جنون (میشل فوکو):
این کتاب که در سال ۱۹۶۱ منتشر شد، رسالهی دکترای فوکو و یکی از مهمترین آثار فلسفهی قرن بیستم به شمار میرود که با نثری شاعرانه و در عین حال دقیق، به کندوکاو در طرد و حصر دیوانگان در جوامع غربی میپردازد. فوکو در این اثر، با تکیه بر اسناد تاریخی، نقاشیها و متون پزشکی، نشان میدهد که چگونه در عصر روشنگری، «جنون» از یک پدیدهی عرفانی و گاه مقدس، به یک بیماری روانی و موضوعی برای حصر و انضباط تبدیل شد. او با تحلیل کشتی احمقها، بیمارستانهای عمومی و زندانهای قرن هفدهم و هجدهم، استدلال میکند که خرد مدرن، برای تثبیت خود، ناگزیر از تعریف و طرد «دیگریِ» مجنون بوده است. این کتاب با اشاره به نقش پزشکان، اخلاقیون و نهادهای دولتی در ساختن مفهوم «بهنجاری»، پایههای نقدِ بعدی او بر نظامهای زندان، درمان و قدرت را بنا مینهد. تاریخ جنون، با وجود حجم سنگین و پیچیدگیِ فلسفی، به یکی از تأثیرگذارترین متون در حوزههای روانپزشکی انتقادی، جامعهشناسی و تاریخشناسی علم تبدیل شده است.
این کتاب، پژوهشی بنیادین در تاریخ اندیشهی غربی است که به بررسی چگونگی تغییر نگاه جامعه به پدیدهی «جنون» از قرون وسطی تا عصر مدرن میپردازد و آن را نه یک بیماری، بلکه برساختی فرهنگی معرفی میکند.