درباره کتاب دیالکتیک تنهایی (اوکتاویو پاز):
این کتاب که در سال ۱۹۵۰ منتشر شد، بخشی از مجموعه مقالات بلندی است که به کاوش در هویت و فرهنگ مکزیک اختصاص دارد . پاز در این اثر با رویکردی پدیدارشناختی، تنهایی را نه یک ویژگی روانشناختی، بلکه «عمیقترین واقعیتِ زیستِ انسانی» معرفی میکند و آن را به مثابه بنیانی برای «اشتیاق انسان به دیگری» و جستجوی «ارتباط و همنشینی» به تصویر میکشد . او با تکیه بر مفهوم «چیرگی عشق» استدلال میکند که آدمی از طریق عشق به دیگری، از تنهاییِ خود رهایی مییابد و این جستجو را در بسترهای اجتماعی چون جشنها و اعیاد که گسستی از نظم روزمره و فرصتی برای اتحاد با جمع است، به نمایش میگذارد . این اثر که در سنجش با مدرنیته و نقدِ جوامع غربی نوشته شده، در نهایت، تنهایی را بحرانی جهانی میداند که تنها از طریق تخیل خلاق و مشارکتی نوین میتوان از آن عبور کرد . این کتاب با ترجمه خشایار دیهیمی، در زمرهی متون کلیدیِ انسانشناسی و فلسفهی فرهنگ در قرن بیستم به شمار میرود .