درباره کتاب دندیل (غلامحسین ساعدی):
این کتاب با زبانی صریح و گاه تلخ، روایتگر زندگی مردمانی است که فقر و ناامیدی تمام ابعاد زندگی آنها را در بر گرفته است و در برابر نیروهای قدرتمند سیاسی و نظامی، ناتوان و درماندهاند . سه داستان دیگر این مجموعه با نامهای «عافیتگاه»، «آتش» و «من و کچل و کیکاووس» نیز هر یک به نوعی به نقد فقر فرهنگی، بیتفاوتی اجتماعی و سلطهی بیگانگان میپردازند . غلامحسین ساعدی که از نویسندگان و نمایشنامهنویسان برجستهی معاصر ایران و از چهرههای تأثیرگذار تئاتر دهههای ۴۰ و ۵۰ بود، با قلمی واقعگرا و تصویرسازیهای قدرتمند، در این مجموعه، چهرهای از جامعهای را به نمایش میگذارد که فقر و ناتوانی در آن، به عنصری فراگیر تبدیل شده است . این کتاب که پس از انقلاب با ممنوعیتهایی مواجه شد، امروزه به عنوان یکی از آثار شاخص و جریانساز در ادبیات داستانی ایران شناخته میشود .
کتاب «دندیل» اولین بار در سال ۱۳۴۵ منتشر شد و شامل چهار داستان کوتاه با همین نام است که در فضای دهه ۴۰ و ۵۰ خورشیدی روایت میشود . داستان اول که نام کتاب را به خود گرفته، روایتگر زندگی حاشیهنشینان محلهای فقیر در نزدیکی تهران است که با ورود یک نظامی آمریکایی، تمام امید خود را به بهبود اوضاع گره میز