درباره کتاب انسان بی‌خود (علی شریعتی):
این کتاب در ابتدا به صورت سخنرانی در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران، اواخر دههٔ ۱۳۴۰ ایراد شد و سپس توسط خود شریعتی برای انتشار اصلاح گردید. محور اصلی این کتاب، مفهوم «الیناسیون» یا «از خودبیگانگی» است؛ حالتی که در آن، انسان «خودِ حقیقی» خود را گم کرده و هویتی بیگانه را جایگزین آن می‌سازد. شریعتی این مفهوم را با تعابیری چون «بی‌خودی» و «جن‌زدگی» نیز تفسیر کرده و به بررسی عواملی همچون مذهبِ تحریف‌شده، پول، تمدن مادی و عرفانِ گریز از واقعیت به عنوان عوامل این بیگانگی می‌پردازد. او معتقد است که انسان درگیر زندگی صنعتی و اهداف مادی، از حضور در لحظات زندگی غافل شده و وجود واقعی خود را قربانی می‌کند. در این مسیر، شریعتی از تصویر «چارلی چاپلین» برای نشان دادنِ ملموسِ این رنج و غربت انسانی در جامعهٔ مدرن بهره می‌جوید. این اثر، یکی از متون کلیدی برای درک اندیشهٔ انتقادی شریعتی دربارهٔ انسان و جامعهٔ معاصر محسوب می‌شود.