درباره کتاب چراغ آخر (صادق چوبک):
این کتاب مجموعهای از داستانهای کوتاه به همراه یک نمایشنامهی سه پردهای است که نخستینبار در سال ۱۳۴۴ (۱۹۶۵ میلادی) منتشر شده است. این اثر، در کنار کتاب «روز اول قبر»، یکی از آثار مهم صادق چوبک در دوران اوج نویسندگیاش به شمار میرود. نویسنده که به عنوان یکی از برجستهترین نویسندگان ناتورالیست ادبیات فارسی شناخته میشود، در این داستانها با نگاهی بیپرده و واقعگرایانه، به زندگی قشرهای فرودست جامعه پرداخته و ریاکاریهای نهادینهشده در فرهنگ و باورهای مذهبی را به چالش میکشد. چوبک با تکیه بر تواناییاش در شخصیتپردازی و توصیفِ صحنههای اجتماعی، در عین اختصار، تصویری تأثیرگذار از تناقضهای اخلاقی و رکود اجتماعی ارائه میدهد که بازتابدهندهی فضای فکری و انتقادی جامعهی ایران در دهههای میانی قرن چهاردهم خورشیدی است.
داستان کوتاهِ «چراغ آخر»، تلاشهای جوانی روشنفکر را روایت میکند که میکوشد مردم را از سیطرهی یک واعظِ دورهگرد و مذهبی نجات دهد؛ تلاشی که بسیار دشوارتر از تصور اولیهی اوست.