درباره کتاب دندیل (غلامحسین ساعدی):
این کتاب که اولین بار در سال ۱۳۴۵ منتشر شد، شامل چهار داستان کوتاه با نامهای «دندیل»، «عافیتگاه»، «آتش» و «من و کچل و کیکاووس» است و عنوان آن از نام نخستین داستان گرفته شده است . ساعدی در این اثر، فضایی وهمآلود و سرشار از فقر فرهنگی و اجتماعی را خلق میکند؛ شخصیتهای داستانها مردمی هستند که در چنگال مشکلات مالی دستوپا میزنند و در برابر نیروهای حکومتی و نفوذ بیگانگان ناتواناند . داستان «دندیل» به حضور یک نظامی آمریکایی در محله فقیرنشینی اشاره دارد که زندگی ساکنان را دگرگون میکند و حامل پیامی انتقادی دربارهٔ سوءاستفادهٔ قدرتهای خارجی است . این مجموعه با تکیه بر رئالیسم اجتماعی، تصویری بیپرده از فقر مادی و معنوی، بیتفاوتی انسانها و فضای سیاسی آن دوران ارائه میدهد و از جمله آثاری است که پس از انقلاب تجدید چاپ نشد .
این مجموعه شامل چهار داستان کوتاه با فضایی تلخ و واقعگرایانه است که زندگی حاشیهنشینان شهری و رنجهای اجتماعی ایران در دهههای ۴۰ و ۵۰ را به تصویر میکشد.