درباره کتاب دگردیسی در ضیافت (آلبرتو موراویا):
این کتاب که با عنوان اصلی «اپیدمی؛ داستان‌های سوررئالیستی و طنزآمیز» (L’epidemia, racconti surrealisti e satirici) شناخته می‌شود، در برگیرنده‌ی پنجاه و پنج داستان کوتاه از دو مجموعه‌ی پیشین، یعنی «رویاهای مرد تنبل» (۱۹۴۰) و «اپیدمی» (۱۹۴۴) است . این داستان‌ها، که در دوران اوج دیکتاتوری فاشیستی نوشته شده‌اند، با بهره‌گیری از فضایی وهم‌آلود، رویایی و گروتسک، به جای بازنمایی مستقیم، به نقد پنهان و گزنده‌ی جامعه‌ی مصرف‌گرا، سلطه‌ی قدرت و ریاکاری طبقه‌ی متوسط می‌پردازند . داستان‌هایی چون «تمساح»، که در آن پوشیدن تمساحی بر پشت به مد ثروتمندان بدل می‌شود، و یا داستان «بوی تعفن» که طنزی است از کوری جمعی در برابر فساد، نمونه‌هایی از این شیوه‌ی روایت هستند که در آن، واقعیت‌گراییِ جزئی‌نگر در خدمتِ محتوایی کابوس‌وار و فراواقعی قرار می‌گیرد . فضای این داستان‌ها، که گاه به طنزی تلخ و سیاه می‌ماند، با وجود رویکردی سوررئال، از همان روحیه‌ی اخلاق‌گرایانه و نگاهِ منتقدانه‌ای سرشار است که در دیگر آثار شناخته‌شده‌ی موراویا، مانند «رمان‌های رومی» (Racconti romani)، نیز دیده می‌شود .