درباره کتاب روانشناسی و کیمیاگری (کارل گوستاو یونگ):
این کتاب که جلد دوازدهم از مجموعه آثار یونگ است، در سال ۱۹۴۴ منتشر شد و یکی از مهمترین کارهای او در زمینه ناخودآگاه جمعی و فرایند فردیت به شمار میرود. یونگ در این پژوهش، با تحلیل رویاها، نمادهای مذهبی و متون کهن کیمیاگری، نشان میدهد که کیمیا بیش از یک علمِ ابتدایی، یک «فرافکنی» از روان بر ماده بوده است؛ به این معنا که نمادهای کیمیاگری (مانند سنگ فیلسوفان) در واقع بازتابی از پویشهای روانشناختیِ انسان به سوی کمال و خودآگاهی (سلف) هستند. او با تکیه بر اسناد و کتب کیمیاگرانی چون زوسیموس، استدلال میکند که مفاهیمی چون «ماده اولیه» و «تغییر ماهیت» معادلهای روانشناختیِ «ناخودآگاه» و «فرایند فردیت» دارند و پلی میان روانکاوی مدرن و سنتهای رمزی غرب برقرار میسازد.
این کتاب از مجموعه آثار یونگ، به بررسی همسانیهای بین نمادهای کیمیاگری، آیین مسیحیت و فرآیندهای روانشناختیِ فردیتیابی میپردازد. یونگ در این اثر نشان میدهد که کیمیاگران، فارغ از هدفِ مادی خود، در واقع بر روی ماده و نمادها کار میکردهاند تا به رمز و رازهای روانِ ناخودآگاه دست یابند.