نمایشنامه ای در چهار پرده

پرده اول:
خانه ییلاقی باسفها. اطاق درندشتی که هم ناهارخوری و هم مجلسی است. سه در، در دیوار روبروئی هست. در سمت چپ به اطاق کار باسف باز می شود. در سمت راست به اطاق واروارا میخاییلوونا. در وسطی به راهرویی که پرده ی تیره و ضخیم به آن آویخته است. در وسط اطاق یک میز بزرگ و روبروی اطاق کار پیانوئی جای دارد. بقیه مبلمان اطاق از حصیر ساخته شده باستثنای دیوان بزرگی که روپوش خاکستری رنگ دارد و در کنار در راهرو جای گرفته است.

عصر است و باسف در اطاق خود پشت میزش که روی آن چراغی با سایبان سبز رنگ در روبروی اوست، به نوشتن مشغول است. ما نیم چهره ی او را می بینیم. همچنان که مینویسد، گاه گاه با خودش زمزمه میکند و نگاههای آتی اش را به درون تاریکیهای اطاق بزرگ می دواند.

واروارا میخاییلوونا بیصدا از اطاقش بیرون میاید و کبریتی می گیراند و آنرا جلوی صورتش بالا میآورد و به دوروبرش نگاه می کند. کبریت خاموش می شود. به نرمی به سوی پنجره گام بر میدارد و دفعتاً بروی یک صندلی در تاریکی سکندری می خورد…