درباره کتاب مهمان (آلبر کامو):
این رمان کوتاه از مجموعه «تبعید و پادشاهی» کامو در سال ۱۹۵۷ منتشر شده و یکی از بهترین تجلی‌های فلسفه اگزیستانسیالیسم و بیگانگی در ادبیات داستانی است. فضای داستان در زمستان سرد و برفی، در فلات‌های خشک و بی‌آب‌وعلف الجزایر جریان دارد و شخصیت اصلی، معلمی فرانسوی‌الاصل (از نسل مهاجران) است که با اهالی بومی و عشایر عرب رابطه‌ای سرد و محتاطانه دارد. کامو در کمتر از ۲۰ صفحه، تضاد میان وظیفه انسانی، قوانین دولتی، همبستگی نژادی و عدالت فردی را به تصویر می‌کشد. زندانی عرب که مردی ساکت و ترسان است، هرگز نامش را نمی‌گوییم و به نماد «دیگری» (Other) تبدیل می‌شود که تصمیم در مورد سرنوشتش کاملاً بر عهده داروست. پایان داستان یکی از به‌یادماندنی‌ترین صحنه‌های ادبیات قرن بیستم است: دارو راه را به زندانی نشان می‌دهد تا به سوی زندان برود یا فرار کند، اما نتیجه هر دو انتخاب «تنهایی مطلق» است. مفاهیم محوری کتاب شامل «مرز میان خیر و شر نامشخص است»، «هیچ عمل اخلاقی خالی از عواقب نیست» و «آزادی تحمیل شده به دیگران ظلم است». کامو با نثر سرد، دقیق و بدون هیچ داوری اخلاقی، تمام پیچیدگی بحران الجزایر را در یک اتاق کوچک مدرسه خلاصه می‌کند.