پریخوانی عنوان مجموعه شعری است که تنها یک بار و آن هم به هزینه خود شاعر در بهمنماه ۱۳۵۸ منتشر شده است. قاسم هاشمینژاد در یادداشت ابتدای کتابش چنین مینویسد:
“این دفتر گزیدهایاست از شعرهایی که اغلب آنها طی یکی،دو سال گذشته نوشته شدهاند؛ شعرهایی با نیت فروتنانه و حاصل اعتقاد به ارزشهای ساده و قدیم دل. شعرهای با هدف دامن گشودهتر و به قصد نوعی بازنویسی تاریخ قوم از طریق چهرهها و یادگارها برای دفتری دیگر و دورانی فرزانهتر باقی میمانند.”
نمیتوان قاطعانه زبان شعرهای پریخوانی را مشابه با شعر شاعران ناب دانست. اما مهمتر از نحو و زبان و لحن و موسیقی و تصاویر، دیدارهای شگفتی است که در پریخوانی با خلوصی نادر شعر شدهاند. شاعر پریخوانی با همه فضل و فرزانگیای که دارد، توانسته است خود را خالصانه بنویسد و به تکلف نیفتد. در شعرهای پریخوانی با همه رنگارنگی کلمات و حضور تصاویر شگفت، تلاش برای نوشتن بهچشم نمیآید و همین است که شعرهای این دفتر را یکدست میکند و میتوانیم بیآنکه زحمت انتخاب به خود بدهیم پریخوانی را باز کنیم و هر شعری که آمد، بخوانیم.