درباره کتاب مثنوی معنوی (مولانا جلال‌الدین بلخی):
این کتاب در قرن هفتم هجری به درخواست شاگرد مولانا، حسام‌الدین چلبی، سروده شده و از برترین آثار ادبیات عرفانی فارسی به شمار می‌رود . با وجود آن که پیش از مولانا شاعرانی چون سنایی و عطار نیز از قالب مثنوی استفاده کرده‌اند، مثنوی مولانا به لحاظ عمق محتوا و ساختار ادبی در سطحی بالاتر قرار دارد. این کتاب شامل ۴۲۴ داستان پیاپی است که شخصیت‌های آن می‌توانند از پیامبران و پادشاهان گرفته تا چوپانان و حتی حیوانات باشند . هر داستان در حقیقت ابزاری است برای بیان تعلیمات عمیق تصوف و رموز سلوک الی الله. ویژگی بارز مثنوی، گریزهای مکرر آن از داستان اصلی برای توضیح نکات عرفانی است که نشان می‌دهد برای مولانا مضمون از سبک نگارش مهم‌تر بوده است. آخرین داستان این کتاب (شاهزادگان و دژ هوش ربا) به دلیل وفات مولانا ناتمام مانده است. نشریه گاردین این کتاب را جزو ۱۰۰ کتاب برتر تاریخ بشریت انتخاب کرده و جامی آن را «قرآن در زبان فارسی» نامیده است .