درباره کتاب اتوبوسی به نام هوس (تنسی ویلیامز):
این نمایشنامه که در سال ۱۹۴۷ نوشته شده و برنده جایزه پولیتزر شد، یکی از شاهکارهای تئاتر آمریکایی قرن بیستم است. ویلیامز در این اثر تقابل دو جهان را به تصویر می‌کشد: از یک سو بلانش با حساسیت‌های اشرافی، عشق به شعر و موسیقی، و وابستگی به توهم و دروغ‌های ظریف؛ از سوی دیگر استنلی با فیزیک خشن، راست‌گویی بی‌ملاحظه و غریزه‌های حیوانی. نام نمایشنامه از نام دو اتوبوس واقعی در نیواورلئان گرفته شده است: «اتوبوس به نام بهشت» (Desire) که به «اتوبوس به نام گورستان» (Cemeteries) وصل می‌شود و نهایتاً به «میدان افسوس» می‌رسد. ویلیامز با این استعاره، سیر نزولی و حتمی بلانش را از آرزوی عشق و زیبایی تا تحقیر و جنون ترسیم می‌کند. دیالوگ معروف استنلی که کاغذهای پاره شده بلانش را زیر و رو می‌کند و فریاد می‌زند «من همیشه به واقعیات تکیه کرده‌ام!»، در تضاد کامل با جمله پایانی بلانش خطاب به پزشک است: «هرچه باشد، همیشه به مهربانی غریبه‌ها وابسته بوده‌ام.» ویلیامز که خود با مسائل روانی و انزوای اجتماعی دست و پنجه نرم می‌کرد، در این نمایشنامه روایتی انسانی و بی‌رحمانه از آسیب‌پذیرترین زنان جامعه ارائه می‌دهد.